Obraz II

-

Zza uschłych drzew wyszedł tłusty, włochaty niedźwiedź. Zerknął na mnie łagodnie, na obojętną postawę i apatyczne spojrzenie. Sprawiał wrażenie niegroźnego, ale dzisiaj moje myśli nie są zdolne do prawidłowej oceny.
Staliśmy przez wieczność naprzeciw siebie, aż misiek chwycił moje ospałe ciało, położył na mchu pod drzewem i siedząc tak obok mnie czekał, aż coś coś z siebie wyduszę.
Zanim podjęłam jakąkolwiek aktywność, niedźwiedź odszedł zostawiając mnie na polanie. Niebo poszarzało, a las pokryła mgła. Wstając spod drzewa zakołysał mną silny wiatr, obrócił na piecie i popchnął z powrotem na trawę. Podniosłam głowę, przed sobą miałam lustro, niesamowicie wysokie i wąskie lustro skrywające się w konarze drzewa.
Szkło pokryło się milionem drobnych pęknięć z których coraz bardziej i bardziej wyłaniała się kobieca postać. I gdy wyłoniła się całkowicie, chłód jej spojrzenia przeniknął moje ciało.



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

III Szept Olbrzyma

-
Obraz
     W czerwcowy, ciepły wieczór p atrzy łam na las, nad którym kilka miesięcy temu zabłysły czerwone gwiazd y. Obok mnie siedział mój najlepszy przyjaciel Luks. Najukochańszy i najbardziej złośliwy Ryś jakiego poznałam. - Pamiętasz Cukinio cokolwiek z tego niezwykłego wieczoru? - Niestety doznałam wówczas tyle nowych wrażeń, a n ie znając wcześniej zjawiska jakim był wybuch czułam jednocześnie zafascynowanie  i przerażenie. Luks, potrafiłbyś mi wyjaśnić co się dokładnie wtedy zdarzyło? - Oczywiście, tylko wcześniej przytul się do mnie mocno. Nie wyjaśnię Ci tego słownie , pokażę dokładnie jeszcze raz całe zdarzenie.     Nie zdążyłam nic odpowiedzieć, gdy spowił nas gęsty pył, a jedynym słyszalnym dźwiękiem był przeraźliwy szum jak wtedy w listopadzie. Znaleźliśmy się przed werandą. Było przeraźliwie gorąco. Mdliło mnie od zapachu kurzu, hałasu i suchego powietrza. Luks przytulił mnie mocniej i powiedział, że nie pozwoli, by stało ...
Czytaj więcej

II Szept Olbrzyma

-
Obraz
Biały, lutowy śnieg okrył gałązki nadmorskich drzew, na które patrzyłam z zadartą głową. Wyjątkowość dzisiejszego dnia przywiodła mnie pod najwyższy klif Wybrzeża Bez Zachodu. Na jego szczycie chcę doznać Niesamowitego i mimo zimowej pory, która ma z tym dniem wiele wspólnego, nie byłaby to jej zasługa. Po raz pierwszy w życiu wyruszyłam na najbardziej wyjątkowe przeżycie w całym roku, spotkanie Olbrzyma z lasem. Wybrałam najciekawszą ścieżkę, taką po której spacer przynosi wzniosłej osobie niezwykłość w tym co zwyczajne. Szłam wzdłuż klifu obok buków i sosen podkreślających majestatycznie swoje smukłe, proste pnie. Zawędrowałam na najwyższy punkt by znaleźć się jak najbliżej Olbrzyma, który za trzy dni ukryje się przed wzrokiem ludzi. Liczę, że wcześniej uraczy mnie swoją obecnością. Uśmiechnęłam się na myśl przeżycia Niesamowitego i zaczęłam rozglądać się po lesie. Na szczycie siła wiatru jest dotkliwsza niż pod klifem; słyszalna w trzepoczącej czarnej wst...
Czytaj więcej